Deze biografie is reeds verschenen in het fanclubblad van John Watts ("megawatts"), onder voorzitterschap van Lia Jaakke, en geeft een overzicht van de periode van start tot 1984. In 1984 is de fanclub destijds opgehouden te bestaan.

Het begon allemaal toen John Watts op de Brunel Universiteit kwam, niet direct om te studeren, maar om een groep te formeren. In zijn vrije tijd studeerde hij psychologie. De reden: "het was het middelpunt tussen kunst en wetenschap". Een andere psychologie-student was Steve Skolnik en samen vormden zij het duo "The Unknown Band". In de zomervakantie van 1975 trokken zij naar Nederland en probeerden in de straten van Amsterdam al spelend in hun levensonderhoud te voorzien. Daarna twee maanden hetzelfde aan de Amerikaanse West-kust. Terug in Engeland gingen ze allebei weer apart studeren en John overwoog een solocarrière voor een jaar.

Terugkijkend op John's kinderjaren, kun je zeggen dat hij zich op veel verschillende manieren met muziek heeft beziggehouden. Met z'n zevende werd hij koorknaap in een Engels knapenkoor en op z'n twaalfde werd hij voor twee jaar voorzanger van het koor van de Royal Military Academy te Sandhurst. Hij leerde ook hoe te spelen op de klarinet en de saxofoon, voor hij op z'n veertiende over ging op drums. Een jaar later speelde hij als drummer in zijn eerste band, waarvoor zijn moeder de apparatuur naar optredens reed.

In januari 1977 werden de eerste vage lijnen van Fischer-Z wat duidelijker. In die tijd speelde John in een band onder de naam "Sheep" en speelden ze in de Plymouth Polytechnic. Al de apparatuur was gepakt in twee eeuwenoude postvrachtwagens. De drummer ging per ongeluk naar Portsmouth en Steve Skolnik kwam erbij op het allerlaatste moment. Na het optreden besloten ze de band permanent te maken, maar de bassist koos voor een andere band, waarin hij op dat moment nog verplichtingen had.

In Melody Maker werden advertenties geplaatst en Dave Graham werd aangetrokken. Hij hield van de muziek, maar niet van de drummer en hij verdween. Een andere Melody Maker advertentie werd geplaatst en Steve Liddle verliet de British Rail voor Fischer-Z. Hierna is contact gezocht met Dave Graham en die sloot zich aan bij de band.

Op 20 augustus 1977 traden ze voor het eerst op als vijfmansformatie in Bracknell, maar na Kerstmis werden ze een viermansformatie toen John gitaar ging spelen. Tussen de optredens door gingen John en Steve verder met hun studie in de psychologie en zij hebben nu beiden een graad bemachtigd.

In het voorjaar van 1978 speelde Fischer-Z in de pubs en clubs in en rond Londen, waar hun zeer aparte en kenmerkende sound werd opgemerkt door Liberty United Records, die onmiddellijk de band onder contract nam in juli 1978. Hun eerste single "wax dolls"  kwam uit in september van dat jaar en behaalde een klein succes in de Engelse en Europese hitlijsten

"Remember Russia", hun tweede single, ontving een nogal twijfelachtige aantekening door geboycot te worden door de BBC (die achteraf de teksten verkeerd hadden begrepen), maar creëerde veel interesse voor de band op het vaste continent.

De single werd uitgebracht in februari 1979 en de hoes bevatte een ontwerp van de beroemde politieke cartoonist Ralph Steadman, over het thema van de song. John Watts: "het nummer is niet altijd goed begrepen. Het ging over het incident van enkele jaren terug met die Russische satelliet die in Canada neer was gestort. Die satelliet werd aangedreven door atoomkracht, zodat iedereen als de dood was voor een gigantische milieuramp, nog afgezien van de diplomatieke herrie die uit zo'n incident kan ontstaan. Het nummer is gericht tegen iedereen die bereid is afval te dumpen in het milieu. Tegen iedereen die voor kernenergie is zonder zich af te vragen waar we met het afval naar toe moeten".

Hun derde en misschien wel bekendste single in Engeland, "the worker", een song waar John's vader model voor stond, werd uitgebracht in mei 1979. The Worker was een top 20 hit in Holland en België, waar ze spoedig een gevestigde naam kregen. In Engeland werd het een top 50 hit. De song werd ook gebruikt als een radio-jingle in Japan.

Tegelijkertijd met "the worker"  werd ook het debuut album van Fischer-Z uitgebracht. De titel van dat album "word salad"  is een term uit de psychologie. "Word salad", legt Steve Skolnik uit, "is een naam om de taal van schizofrene mensen te omschrijven. In normaal taalgebruik is het pure onzin, maar voor die mensen onderling is het wel te verstaan".

Dit debuutalbum werd toegejuicht in zowel Engeland als de rest van Europa en haalde de top 20 in Nederland en België, in Engeland de top 50. Een opmerkelijke prestatie voor een eerste album van een nieuwe band. "Word salad"  werd uitgebracht in 23 landen.

In september 1979 speelt Fischer-Z op New Pop in Rotterdam en verzorgt daar een uitstekend concert voor een zeer enthousiast publiek.

In februari 1980 verlaat Steve Skolnik de groep. John: "we hadden dit al een tijdje voelen komen. Steve Liddle, Dave Graham en ik hebben altijd al in groepen gespeeld. Voor Steve Skolnik was Fischer-Z zijn eerste band. Toen ik de formatie aan het samenstellen was heb ik hem erbij gehaald omdat hij zo ontzettend goed overweg kan met de piano. Maar als je rock 'n'  roll wil spelen, met succes, dan moet je je levensstijl veranderen. Voor ons ging dat gemakkelijk, maar voor Steve niet. We voelden al een bepaalde kloof groeien toen we vorig jaar al enige bekendheid verwierven. Ik voelde me een beetje verantwoordelijk voor hem, omdat ik hem tenslotte bij de groep haalde. Na de opnamen van onze nieuwe album konden we duidelijk merken dat hij het niet meer aankonm. Daarbij kwam nog dat hij zich een beetje in een hoek gedreven voelde. Op onze nieuwe plaat was namelijk minder plaats ingeruimd voor toetsen, in tegenstelling tot "Word sallad", dat een beetje gedomineerd werd door toets-instrumenten. Verder vond Steve de songs voor het album niet zo goed en de anderen wel. Dat leverde ook steeds problemen op. Maar ondanks de spanning in de band zijn we toch de studio ingegaan. Eerst met z'n drieën, Steve, Dave en ik. Het klonk gelijk geweldig, ik had het gevoel dat we toen pas echt een band waren. Het was iets van ons drieën geworden. Een nieuw Fischer-Z geluid, dat stond als een huis.

Later heeft Steve nog wel toetse ingedubd, maar in overleg met de producer Mike Howlett hebben we zijn spel toch meer naar de achtergrond gedrukt. Het was namelijk niet functioneel voor het geluid. Zang en gitaar was eigenlijk genoeg en daar is het min of meer bij gebleven".

Tevens was Fischer-Z in het begin van 1980 groot nieuws in Europa en vormden ze het voornaamste deel van festivals met meer dan 20.000 bezoekers. "First impressions", hun volgende single, werd uitgebracht in maart van dat jaar. Na deze single werd "So Long"  uitgebracht in april. Dit werd hun grootste hit tot zover. "So long"  haalde de top 10 in Nederland en België. In Engeland haalde ze een solide reputatie gebaseerd op een aanmoedigend hitlijst-succes en door bijna constant te touren, maar ook door een naam voor hunzelf te maken met hun goede stagesound.

Het tweede album van Fischer-Z wordt uitgebracht in april 1980 onder de naam "Going deaf for a living". Alle nummers op dit album zijn geschreven door John Watts.

Dit album is een stuk warmer en directer geworden dan "word sallad" en de band laat zien dat ze nog meer kunnen dan hun al hooggeprezen debuutalbum. Terwijl de teksten van "Word sallad" nog voor een groot deel in het teken staan van de psychologie-studie die John daarvoor had afgerond, geeft deze nieuwe plaat de weerslag van het jaar toeren dat daarop volgde. De teksten zijn toegankelijker geworden, zo ook de muziek. De gitaar van John die op het eerste album nog wat weggedrukt was, staat nu vrijwel centraal in het geluid van de band, terwijl de toetsen nu meer gedoseerd te horen zijn op de achtergrond en hier en daar een solo.

De ritmesectie Dave Graham (basgitaar) en Steve Liddle (drums), een van de sterkste van de rock in de jaren ' 80, komt volledig uit de verf op dit zeer evenwichtig geproduceerde album, dat de populariteit van Fischer-Z nog verder zal doen uitgroeien.

Going deaf for a living wordt uigebracht in bijna heel Europa, Japan, Canada, Australië en Amerika. Als driemansformatie worden er concerten door heel Europa gegeven. Dit album bereikt de top 10 in Nederland en België en ontvangt daar tevens in een snel tempo een gouden plaat.

In juli 1980 wordt Bern Newman aan de groep toegevoegd en dat geeft een nieuwe dimensie aan de groep. Bern Newman, een voormalig computerprogrammeur en een gitarist die zichzelf heeft leren spelen, begon te spelen met de leeftijd van ongeveer 12 jaar. Toen hij 17 was begon hij te spelen in zijn eerste groepen. Bern bespeelt de synthesizer-gitaar, een gitaar die zowel het geluid produceert als keyboards, als lead-gitaar. In de herfst van1980 bestaat Fischer-Z echter weer uit drie man. Voor optredens worden er extra musici aangetrokken om een voller live-geluid te creëren.

In september wordt in Nederland de single "Room Service"  uitgebracht met op de b-kant "Limbo", terwijl in Engeland een single wordt uitgebracht met Limbo op de A-kant. Dit Limbo is opnieuw opgenomen om een "heavier"  geluid te verkrijgen. Op de b-kant van de Engelse single staat een nummer wat nog niet eerder is uitgebracht "the ratman".

De rest van het jaar wordt doorgebracht met verscheidene tournees door Europa, Amerika en Canada, maar ook een tournee door Engeland in oktober.

Van 5 tot en met 15 december 1980 gaan John Watts, Dave Graham en Steve Liddle The Manor Studio's in om hun nieuwe album op te nemen. Het complete album is geschreven door John Watts en geproduceerd door John en Richard Manwaring. Tijdens de periode van 16 tot en met 24 december is het album gemixt in de Scorpio Sound Studios.

Dit nieuwe album getiteld "Red skies over paradise" geeft een beeld weer van een meer ontwikkelde en nadenken John Watts en is niet alleen een concept album, maar is een completer geheel dan alles wat hieraan vooraf is opgenomen door Fischer-Z, wat veel bevat van John zijn eigen persoonlijke filosofie.

John over de titel van het album: "die titel Red skies over paradise is opgedoken uit een Chinese roman, waarin de structuur van het huisgezin onder de loep wordt genomen. Heel vaak moet je immers constateren dat het in onze huidige tijd erg moeilijk om nog echt contact te hebben met je broers, zussen of ouders. Dikwijls is er zo'n druk van buiten op het gezin, dat het ondraaglijk wordt. In dat boek staan enkele zeer opbouwende voorstellen om de vervreemding binnenshuis tegen te gaan".

Als voorproefje op het album komt op 27 februari de single "Marliese" uit. Dit Marliese is een liefdesliedje, waarin een man als fotograaf in de kleedkamer, van zijn inmiddels tot grote ster gepromoveerde vriendin komt en haar probeert te vermoorden. Op de b-kant van Marliese staat een nummer dat nog niet eerder op een album is verschenen en ook niet zal verschijnen, met de titel "right hand men". Marliese zal wel op Red Skies Over Paradise verschijnen.

Op 6 maart komt de derde en ook, blijkt naderhand, het dan laatste album van Fischer-Z uit. Dit album wordt bijna overal goed ontvangen en wordt later (begin 1982) dan ook weer met goud beloond. Slechts in het thuisland van Fischer-Z wordt ook dit album weer niet goed ontvangen.

Het album Red Skies Over Paradise toont meer verwantschap met Word Sallad dan met Going Deaf For A Living, alleen de arrangementen zijn ingewikkelder. Dit album heeft als belangrijke thema's: dood, oorlog, verderf en verval, zowel op wereld-, nationaal als persoonlijk niveau. Dit album is echter niet helemaal negatief zoals misschien zou worden gedacht. In tegenstelling tot de teksten zijn de melodieën positief en vrolijk. John over dit album: "Red Skies Over Paradise is geen doom-album, zoals dat op dit moment in de mode is. De teksten moeten gezien worden als waarschuwing of een protest en zeker niet als een vorm van berusting. Bij ons zit er emotie in en dat is het belangrijkste verschil. Als dit mislukt in Engeland en weer genegeerd wordt, dan zal een eventueel volgend album daar niet meer worden uitgebracht. Dit is erg belangrijk voor mij. Ze hebben daare iets van me tegoed en ik van hen. Ik eis die erkenning". 

In april gaat Fischer-Z voor de laatste maal op tournee. Een tournee met een enorm succes. Bij deze tournee in 1981 werd in het begin gespeeld met vijf man, namelijk met de vaste kern (John Watts, Dave Graham, Steve Liddle), maar ook met twee gast-musici: Bern Newman en Graham Pleeth. Op het eind van de tournee werd er echter nog maar met vier man gespeeld. Bern Newman was afgevallen. Met deze vier man werd onder andere gespeeld op Pinkpop 1981 (Geleen, 50.000 bezoekers, programma: The New Adventures, U2, Fischer-Z, Madness, Michael Schenker Group, UB40 - in plaats van The Pretenders -, Ian Dury and the Blockheads). Fischer-Z bracht oude en nieuwe hits ten gehore, maar ook andere nummers van alle drie de albums. Wederom een spectaculaire show, waarbij op een gegeven moment rode wolken uit het dak van het podium kwamen, en het sportpark in Geleen in een rode nevel werd gehuld. Tegelijkertijd vloog er een vliegtuigje rond met een spandoek dat aankondigde dat er een Red Skies over Pinkpop was afgeblazen.

Op 17 juni 1981 speelt Fischer-Z, op dat moment, voor de laatste keer in Nederland. Dit gebeurt in het voorprogramma van The Dire Straits. In juni wordt nog "Berlin"  op single uitgebracht, maar helaas loopt dat uit op een flop.

Op 25 juli 1981 staat het volgende bericht in de krant: Fischer-Z is niet meer!

John Watts heeft de groep op z'n hoogtepunt in Frankrijk ontbonden. Men men wel over zeer veel moed beschikken om je band op te heffen als er juiste grote successen worden behaald. Juist een zeer succesvol optreden op Pinkpop 1981 achter de rug en daarnaast de definitieve doorbraak in Duitsland bereikt. Dit was echter geen reden voor John Watts om toch door te gaan met Fischer-Z.

John Watts zal echter niet stoppen met de muziek, integendeel, hij gaat er keihard tegenaan. John gaat alleen verder met een nieuwe begeleidingsband zodat hij ook weer dingen kan uitproberen die hij met Fischer-Z niet meer kon doen. Ook de groeiende weerstand van Dave en Steve tegen het intensieve toeren hebben een rol gespeeld bij de ontbinding van de groep. John over het uiteengaan van Fischer-Z: "als blijkt dat een band als Fischer-Z overal succesvol is, behalve in je eigen land, dan zou je geneigd zijn om je muziek tot een formule te maken om Engeland uiteindelijk toch overstag te laten gaan. Daar heeft niemand wat aan, de fans in Nederland, Belgieë, Duitsland en de rest van Europa het minst. Voor de muzikanten zelf wordt het dan een zeer oncreatieve zaak met als gevolg dat je op het laatst niet meer weet waar je mee bezig bent. Dan liever met de bezem er door heen, een andere naam, andere muzikanten, een nieuw geluid. Riskant.... ja, dat is het zeker, maar wie de carriere van Fischer-Z gevolgd heeft, weet dat we nooit risico's uit de weg zijn gegaan. Onze muziek was nooit echt eenvoudig, ondanks het feit dat we veel hits hadden.

We hebben als drie-, vier- en vijfmans formatie opgetreden, steeds als de muziek daarom vroeg. Het publiek heeft daar steeds positief op gereageerd, waarschijnlijk omdat het aanvoelde dat er iedere keer met de groots mogelijke inzet werd gespeeld. Dat moesten we ook wel, omdat wij ons met iedere nieuwe bezetting steeds opnieuw moesten waarmaken".

Na de opheffing van Fischer-Z werden er in de Engelse muziekbladen advertenties gezet voor nieuwe musici. Er kwamen honderden reacties binne en het duurde een paar weken voordat het kaf van het koren was gescheiden. Eind juli viel uiteindelijk de keus op bassist Dave Pardye en drummer Derek Ballard. Met de assistentie van toetsenman Richard Wolfson werd "Speaking a different language" opgenomen, welke als eerste solo-single van John Watts werd uitgebracht.

Na het instuderen van al het nieuwe materiaal werd een hele show in elkaar gezet. Veel nieuwe songs en een paar oude nummers die weer als nieuw klonken in deze bezetting. Met deze show werden er verscheidene try-outs gedaan en daaruit bleek het voor John dat hij het nodig vond om als driemansformatie verder te gaan.

"Ik wilde een energieker, harder geluid dan met Fischer-Z. De ritmesectie moest minder lichtvoetig, ik wilde knallende drums en een ziedend basgeluid. Derek en Dave zijn daar ware meesters in en het bleek dan ook dat ik samen met hen een energieker geluid kon ontwikkelen dan met z'n vieren. Om die reden spelen we voortaan als driemansformatie.

Fischer-Z speelde al eens als trio en toen moesten we met veel kunst- en vliegwerk de toetseninstrumenten in het geluid brengen om de vereiste volle sound te behalen. Met deze driemansformatie is een vol swingend geluid het basisgegeven. Op het toneel worden nog sporadisch toetsen toegevoegd".

Eind 1981 ging de groep bestaand uit John Watts, Dave Purdye en Derek Ballard naar de Manor bij Oxford om daar het nieuwe album "One more twist" op te nemen.

Onder productionele leiding van Richard Manwaring en John zelf werden in een grote uitbarsting van energie tien nummers opgenomen, waaronder het nummer "Speaking a different language", dat in oktober als eerste single verscheen.

John zijn stem blijft natuurlijk herkenbaar, de songs blijven onmiskenbaar zijn composities, maar verder is er sprake van een totaal nieuwe richting. De tweede single die van One More Twist uit komt is "One voice". Deze single komt net in de hitparade en wordt een bescheiden hitje.

Een van de eerste concerten die John met de groep speelde, na de release van One More Twist was in Duitsland. Dat optreden werd ook door de Duitse radio uitgezonden. Daarna volgde een tournee door Engeland en de rest van Europa. In Nederland was de groep als eerste te zien op het No Nukes Festival in Utrecht op 9 april 1982. Daarna volgde nog twee concerten. In mei komt John weer terug naar Nederland voor nog eens drie concerten.

Tijdens deze tournee begon John te begrijpen in welke richting hij zijn muziek wilde sturen. Hij was op zoek naar een combinatie van instrumenten die een sterke sfeer zouden creëren voor zijn nieuwe teksten. In die tijd begon hij ook te werken aan een toneelstuk.

De eerste nummers voor het nieuwe album The Iceberg Model werden opgenomen in augustus 1982. Het album waarop sfeervol gearrangeerde blazers zijn terug te horen, werd vlak voor kerstmis afgemaakt. De musici die op dit album mee speelden waren: Dick Adland (drums), Dave Purdye (bas), Rosa B (viool), Jim Paterson (trombone), Paul Speare (saxofoons), Brian Brummitt (alt-saxofoon) en John Watts (gitaar, toetsen en zang). Later werd assistentie verleend door Denis Haines (toetsen) en Mick Donelly (saxofoon).

The Iceberg Model gaat over een centraal persoon, die zijn vrijheid en controle over zijn leven verliest. Het proces dat zich met het steeds gekker worden van die persoon voltrekt, is onder meer verwoord in de teksten. De titel is gekozen omdat net als de persoon, waarbij je niet alles te weten komt wat er in zijn gedachten afspeelt, je ook niet kunt weten van een ijsberg hoeveel er zich nog onder het water bevindt.

De naam van de Europese show, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van film, heet John Watts and Paramusic. De concerten worden geopend door Denis Haines op synthesizer. Hij wordt daarbij ondersteund door een korte film. De groep bestaat tijdens de concerten uit: John Watts (zang en gitaar), Dave Purdye (nas), Dick Adland (drums), Denis Haines (piano en synthesizers), Mick Donelly (saxofoons), Nick Gallant (trombone) en James Stevenson (gitaar).

John Watts and Paramusic geven eerst een concert in Loden voordat ze naar de rest van Europa gaan. Nederland wordt voor drie concerten aangedaan. Over deze drie concerten op 20, 21 en 22 maart 1983 wordt grotendeels zeer positief geschreven. Zeer goeie nummers en daarom is het vreemd dat John Watts zijn platencontract met EMI dreigt te verliezen.

Op 16 april treden John Watts and Paramusic op in België, maar dan al zonder James Stevenson. In de tussentijd wordt de hele samenstelling van de band omgegooid. In augustus zal John Watts met z'n nieuwe band viert try-outs in Nederland doen. Er worden geen andere landen aangedaan.

De band bestaat buiten John zelf uit: een zeer goeie bekende, namelijk Dave Graham, natuurlijk op de bas en twee nieuwe leden. Dat zijn Mike Benn op keyboards en Theo Thunder op drums. In Parkzicht in Rotterdam schrijft John, ten tekendat zij daar zijn geweest, "information" op de muur. Later zal blijken dat dat toch niet hun nieuwe naam zal worden.

Het eerste concert in Parkzicht wordt in het begin zeer afwachtend ontvangen, maar naar mate het concert vordert wordt het publiek enthousiaster. Ook de nieuwe nummers worden dan goed ontvangen. Bij de volgende concerten is het eerst ook even afwachten maar het enthousiasme komt daar veel sneller. Opvallende nieuwe nummers zijn"Don't cry", "No time for love", "Laughing and crying" en "Faint hearts and promises". Dit laatste nummer zal op het album "need you" gaan heten.

Op het moment van die concerten heeft John nog steeds geen nieuw contract met een platenmaatschappij. Commentaar van de groep: "we hebben geen haast". Wel komt er ieman dvan een Engelse platenmaatschappij speciaal over uit Engeland om het concert in Den Haag tijdens Waterpop te zien. In de week van 19 september tekent John een nieuw platencontract bij Arista, wat in Nederland Ariola is. Er zijn dan al drie songs opgenomen, nameijk in Jam Studio en de Myfair Studio. In november zal de groep weer de studio in gaan nadat John terug is uit Amerika om contacten te leggen met de Amerikaanse platenmaatschappij.

In januari 1984 worden van het eerste album van The Cry enige overdubs in Frankrijk gemaakt. In het weekend van 18 en 19 februari wordt "The way you move"  opnieuw opgenomen. Vlak na het opnemen hiervan verlaat Mick Donelly The Cry om bij Spear of Destiny te gaan spelen. De overige leden zijn John Watts, Dave Graham, Theo Thunder en Mike Benn. Wel zal er nog saxofoon op de  platen aanwezig zijn.

Als eerste komt de 12 inch van "The way you move" uit in Engeland. De verkorte versie hiervan wordt later op 9 maart in Nederland op single uitgebracht. Het album "Quick, quick slow" wordt drie weken later op 30 maart uitgebracht. De meningen lopen uiteen van matig tot matig. Dit album heeft een totaal andere sfeer als de vorige albums van John Watts en Fischer-Z, maar in feite is het het derde solo-album van John Watts, zoals hij zelf zegt in een interview.

Op het album staat vooral veel dansmuziek en "quick, quick slow" is dan ook veel commerciëler ingesteld. Maar zelfs dat mag niet baten want de verkoop gaat niet echt goed. Dan wordt ook nog de hele Europese tournee, die op 14 april zou beginnen, uitgesteld door ziekte van John.

Op 30 april blijkt bij een optreden in Musik-Convoy (Duitsland) dat ook Dave de groep verlaten heeft. Dave is vervangen door Ian Porter (uit de groep Bird with Ears). Mick Donelly is echter niet vervangen en de groep gaat verder met vier man. In Nederland wordt het eerste optreden gegeven op 9 juni.

Op 1 juli treed The Cry op tijdens Parkpop in Den Haag. Dat zal voorlopig hun laatste concert in Nederland zijn. Na de tournee zijn John Watts en The Cry al weer bezig met het opnemen van nieuwe singles. Zover zal het echter niet meer komen, want kort daarna blijjkt The Cry ontbonden. John Watts zal de naam Fischer-Z weer gaan oppakken en maakt hierna nog enkele albums onder deze groepsnaam, in een steeds wisselende bezetting....